De aanleiding om deze TGL website op te zoeken is het interview met studentenpastor Ignace D'hert vandaag in De Standaard. Een interessant en bemoedigend artikel. Na het lezen van de verschillende bijdragen op deze website wil ik als "passerende surfer" enkele verzuchtingen kwijt.
Ikzelf werk al dertig jaar, eerst als opvoeder, later als pedagoog en nu als directeur, eerst voor kinderen met opvoedingsproblemen en ook voor mentaal gehandicapte kinderen, en nu voor bejaarden.
Ik probeer steeds binnen een professioneel kader toch menselijk en (christelijk) geïnspreerd zin te geven aan wat opvoeders, verpleegsters, verzorgenden, onderhoudspersoneel, ouders, leerkrachten,... doen. Ik wil hen laten zien dat wat ze doen, hoe klein ook, zin heeft, en de wereld een klein beetje humaner maakt (klinkt zo cliché en oubollig, ik weet het).

Nochtans word ik voortdurend geconfronteerd in deze samenleving met de vraag óf het wel zin heeft op deze wijze voort te gaan.
Ik heb de kerk als instituut de rug toegekeerd na de ontmoedigende jaren die volgden op het oecumenisch concilie. Het waren jaren waarin de kerk al wie écht geïnspireerd bezig was en daadwerkelijk geëngageerd met mensen werkte, negeerde en zich bleef blind staren op een uitgeholde formalistische geloofsleer.
Ik verzucht al jaren naar een spiritualiteit in de samenleving die uit de binnenkerkelijke/buitenkerkelijke discussie treedt, maar die bemoedigende woorden heeft voor en een stem geeft aan die vele duizende hardwerkende en geïnspireerde mensen, meestal werkzaam in de social-profit (wat een waardegeladen term!).
Als we al eens aandacht krijgen uit de samenleving, dan gaat het om de zogenaamde mistoestanden, of om materiële zaken zoals looneisen (inderdaad terecht). Het dominant zingevend kader van de samenleving met zijn economisch-materialisme is echter niet het onze, alhoewel we toch willen delen in de welvaart! Maar dan in een verdelende welvaart.
Het zou ons deugd doen indien de theoloog meewerkt aan meer cohesie in de samenleving, zodat de verschillende progressieve en constructieve krachten die op veel plaatsen, maar onder verschillende vormen aanwezig zijn (politiek, alternatieve economische circuits, derdewereldbeweging, ethisch bankieren, basisgemeenschappen binnen de kerk,...) weer zichtbaar worden voor de burger, zodat die weer vertrouwen krijgt in een steunende solidariteit en gemeenschapszin. Zo durven jongeren misschien opnieuw te kiezen voor geëngageerde beroepen, zodat de scholen voor verpleegkunde niet leeglopen.