Zoals reeds in vorige reacties te lezen was, zijn er verschillende vormen van in de schriftteksten geloven.
Er werd ook reeds geschreven dat kritiek op elkaar uit den boze is.
Belangrijk is niet de manier waarop men de bijbeltekst leest, maar de manier waarop men diezelfde boodschap beleeft.

Wellicht moeten we het interview met Ignace D'hert dus niet als kritiek lezen maar als zijn begrijpen van de vorm die de boodschap aanneemt.

Het is natuurlijk wel zo, dat in de kerk reeds geruime tijd een bepaalde visie, een bepaalde manier van lezen van de bijbel naar voor geschoven wordt. Wij kunnen daarom in eerste instantie enkel zeggen: 'Zo is het ons geleerd', 'Zo werd het ons voorgehouden'. De 'antimodernisteneed' (een eed om de nieuwe manier van bijbelinterpretatie NIET te verkondigen) die aan de clerus werd opgelegd, is hier niet vreemd aan.
Deze manier van lezen, t.t.z. letterlijk, wordt intussen door de nuchtere Westerse mens niet meer aanvaard. Een gelovige zal dan ook meer en meer problemen hebben om zijn geloof naar voor te brengen in gesprek met niet-gelovigen.
En met een botweg 'zo is het nu eenmaal' of 'het is een wonder' kom je er dan al gauw niet meer.

Daarom wordt er over 'hertalen' gesproken. Al zei men misschien vroeger dat de bijbel letterlijk te interpreteren was, vandaag zoekt men naar de boodschap in het verhaal, de parabel, de bijbeltekst,...
Verhalen die tenslotte toch vele jaren later en op verschillende manieren neergeschreven werden, kunnen moeilijk als historisch gelezen worden.

Dit is voor vele mensen nieuw en erg verwarrend. Een aantal zekerheden komen te vervallen: 'Is Jezus dan niet verrezen?', 'Is er dan geen broodvermenigvuldiging geweest?', 'Is die lamme dan niet plots genezen?',...
Zo geformuleerd, komt dit hard aan en bij velen roept het ook verzet op dat zich dan uitdrukt in: 'IK blijf toch 'echt' geloven ...'.

Maar aan deze 'zekerheden' kan een (jonge) mens vandaag zijn geloof niet ophangen, geloof is geen onvoorwaardelijk aanvaarden van oude teksten, wel een in dialoog op zoek gaan naar de boodschap in die teksten.

Als we de bijbelverhalen lezen en even dóór het verhaal zelf kijken, dan komt er een heel ander verhaal, een echte boodschap naar boven. Een boodschap die consequent verkondigd wordt, een boodschap van zelfopofferende, belangloos dienende liefde voor de andere. Dan wordt het voor ons wél mogelijk Hem na te volgen.
Alléén kom je daar niet toe en ook dit forum is veel te beperkt. Een goede bijbelgroep (die dit pad bewandelt) is een must.
Wat de aangehaalde voorbeelden betreft (heel summier!): de verrijzenis zien als een nabij zijn van de geest in de harten van de mensen (apostelen toen, wij nu) die de boodschap ter harte nemen; een geest die zij/wij ervaren, die hen/ons oproept en hen/ons blijft bezielen en dus eeuwig leeft.
De vermenigvuldiging zien als een samen delen; er is genoeg voor iedereen!
Begrijpen dat men net door het delen (ook het liefde delen), rijk wordt.
Dat kunnen wij ook.
De verlamming die Jezus overwint door te zeggen: sta op, doe iets, blijf niet bij de pakken zitten, je kan er wél zelf iets aan doen, je kan zelf iets veranderen. Ook wij kunnen zo een verlamde helpen opstaan.
Keer op keer komt tijdens een bezinning die 'andere boodschap' naar voor.
Het is dan niet meer nodig zomaar de letterlijke interpretatie (de 'hocus-pocus') te aanvaarden: de boodschap is er gewoon, zo klaar als een klontje. Het is als het opdelven van een schat: het vraagt inspanning maar het resultaat is het meer dan waard.

Wie heeft het nu bij het rechte eind? Zij die de teksten letterlijk wensen te interpreteren (die zullen er altijd blijven, zelfs tot in het extreme...) of de anderen? Doet dat er dan eigenlijk nog toe? Als we er allemaal maar die oproep tot inzet voor de andere in horen, die ons afzet van het 'ieder voor zich', zouden we dan al geen stapje dichter bij ons doel zijn?