Enkele bedenkingen...
14/12/2000
Sven Vannecke
Ik weet niet of het zo zinvol is
om te beweren dat het goed is dat je op een bepaald moment de Kerk ontgroeit.
Trouwens, ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat iedereen doet alsof er een
nieuwe reformatie op komst is en dat er nood is aan een grote protestbeweging
die uiteindelijk door de schuld van de Kerk een eigen leven moet gaan leiden.
Het is blijkbaar een gewoonte geworden om tegen de schenen van de Kerk te
schoppen. De Kerk is dan ook een makkelijke prooi: ze reageert heel zelden. Dat
noemt men dan de onmogelijkheid tot communicatie van de Kerk.
Mijns inziens is het de verdienste van de Kerk dat ze soms wijselijk zwijgt.
Dat er wantoestanden bestaan binnen de Kerk zal niemand ontkennen. Maar ik kan
persoonlijk niet aannemen dat ze opwegen tegen het goede van deze gemeenschap
van katholiek-gelovigen (ik schrijf bewust niet 'instituut', want dergelijke
reducties zijn belachelijk).
Ik kan persoonlijk weinig appreciatie opbrengen voor mensen als de Bethune en
Borremans. Ze ergeren mij omwille van hun inconsequentie. Wie de
celibaatsbelofte uitspreekt, moet achteraf niet komen klagen. Men moet leren
nadenken voor men iets doet. Gelukkig zijn de opleidingscentra voor priesters in
Vlaanderen (in tegenstelling tot wat sommigen beweren) veel bezig met deze
zaken, precies opdat de kandidaat-priesters voldoende zouden nadenken over hun
keuze. Priester zijn en het celibaat aan je laars lappen, vind ik even
belachelijk als nudist zijn en zelfs onder de douche tien truien boven mekaar
dragen.
Het is dan ook triest dat de synodalen zich associëren (of geassocieerd
worden?) met dergelijke figuren. Ik zou trouwens graag eens de mening van
synodale katholieken horen omtrent deze mensen.
Ik ben overtuigd Rooms-katholiek en eigenlijk voel ik me daar goed bij. Dat
neemt uiteraard niet weg dat ik een kritische houding heb. Wil iemand trouwens
eens de edelmoedige daad verrichten om aan de wereld duidelijk te maken dat
katholicisme en conservatisme allesbehalve synoniemen zijn?
Ik heb problemen met het soms te impulsief karakter van sommige christenen. Ik
heb het ook moeilijk met het vergevorderd egocentrisme dat onze tijden teistert.
Laten we alstublieft niet vergeten dat we tot God moeten bidden, en dat we zelf
God niet zijn.
Wel heb ik begrip voor de teleurstelling die veel mensen opdoen als ze ervaren
dat de Kerk niet hun wegen wenst te gaan. Misschien is het dan verkeerd om te
eisen dat de Kerk evenveel water in de wijn moet doen als zijzelf.
De geloofwaardigheid van de Kerk is in grote mate afhankelijk van de manier
waarop men de Kerk wenst te benaderen.
En onderwerpen als celibaat, vrouwelijk priesterschap, anticonceptie zijn
inderdaad probleemvelden, maar dat betekent nog niet dat men er mijnenvelden van
moet maken, en dat impliceert evenmin dat de Kerk samenvalt met voorgenoemde
themata.
Ik wil trouwens bij deze ook eens het volgende aankaarten. Vaticanum II is nog
altijd niet (volledig) gerealiseerd. Zou het niet eerder zinvol zijn om deze
aggiornamento echt waar te maken en eens te kijken hoe de Kerk er dan uit zal
zien?
|
|
