Oktaaf,

Uw keuze voor riskeren, experimenteren, in de catechese boeit me en soms moet men durven nieuwe stappen te zetten. Maar ook die weg kan vast lopen. En dat is dan moeilijk te erkennen.
Is dat zo niet een beetje in Limburg?
Er is altijd een zekere spanning geweest tussen religiositeit en kerkelijkheid. Voordien vielen die twee nogal samen in de samenleving. Nu komt er een kloof: De school houdt zich meer bezig met religieuze opvoeding en de kerk met catechese.
Toch zal er tussen beiden gedialogeerd moeten worden. Of vindt u dat beide terreinen maar naast elkaar moeten bestaan? Men moet daar rustig in blijven en zeker de ouders in het gesprek betrekken en ook het middenstandsgebeuren waarderen. Eerste communie, vormsel,... zijn overgangsriten die ook tot de religieuze opvoeding behoren waar men kerkelijk verder kan op bouwen, een start-, geen eindpunt. De ontmoediging die men waarneemt bij veel priesters omdat de kinderen na dit gebeuren niet meer naar de kerk komen, komt misschien wel voort uit de vroegere opleiding voor de massakerk. Moeten wij in ons kerkelijk bezigzijn ook niet de twijfelende, religieusvoelende, de soms gelovige-ongelovige meenemen? Ik voel bij velen de hang naar de kleine gezellige, gelijkgezinde (sekte)kerk. Maar apartheid lijkt me niet goed, gist hoort in het deeg. Of men na de lange weg pas die 'bewuste gelovige' kan vormen, weet ik niet. Het lijkt me nogal verengend.
Mijn reactie lijkt behoudsgezind. Ja, maar toch in verbondenheid op de toekomst gericht en bereid nieuwe wegen in te slaan.