Ook ik heb echt die droom: dat we kinderen en jongeren samen die lange weg kunnen laten gaan.

Maar in onze parochie in de stad zijn wij al blij dat we enkele catechisten kunnen vinden. (Voor dit jaar hebben we er al één.)
Mensen die weinig of niet opgeleid zijn en weinig of geen tijd hebben om vorming te volgen.
Wij zijn al blij dat ze het willen doen. Ook al weten we dat sommige 'catechese' momenten misschien niet veel meer zijn dan gezellig samen spelen.
Diepgang? 'Catechese'? De voorbereiding tot het Vormsel werd nu reeds tot één jaar teruggeschroefd.

Ja, ik droom!

Dat we sommige van die kinderen tussen hun eerste communie en het Vormsel terug zien.
Dat we sommige van die kinderen tijdens hun catechese een viering kunnen doen bijwonen en dan liefst mét hun ouders en niet zoals nu veelal gebeurt: 'Wanneer moet ik hem/haar terug komen afhalen'?
(En dat mag dan van mij best een 'alternatieve' viering zijn als de kerk de mensen afschrikt, maar daar stoten we dan weer op andere tegenstand...)

De realiteit, en u mag mij dan pessimistisch noemen, is wat ik vaststel: vele kinderen in de stad doen het 'om het feestje en de cadeautjes' (er zijn er die dit zélf zeggen) en al wat er bij komt is 'omdat het moet' (er zijn er die zelfs dàt zelf zeggen).

Ik vind ook dat wat u schrijft (in "Er is een tussenstap nodig") een juistere weg zou zijn: een langere weg met jongeren én ouders, want ook de ouders kunnen deze catechese goed gebruiken.

Maar ik vrees dat we dat punt reeds gepasseerd zijn: je hebt goed opgeleide mensen nodig om catechese te geven en zeker als je wil dat ze het ter harte nemen een kwalitatieve catechese te geven.
Bovendien heb ik het gevoel dat we nu met een uitgebreid gamma van 'zienswijzen' op de bijbel zitten: iedereen heeft zo zijn/haar 'waarheid' over te brengen.

Misschien dan toch maar een stap overslaan en terug trachten basisgroepen te vormen?