Zin-geving? Of zin ontvangen ?

07/12/2001
Christophe Brabant
[email protected]

De gedachte van zingeving is een vrij recente, misschien beter een moderne, gedachte. Ze sluit aan op de gedachte dat het leven eigenlijk geen zin heeft, maar dat we er één kunnen aan geven. Zo'n beetje alsof het ontvangen van het leven het ontvangen is van een leeg sigarenkistje waar we van alles kunnen instoppen.
Voor we spreken over de mogelijkheid van zingeving, hebben we dan al niet zin ervaren? Hoe zouden we kunnen bepalen voor ons leven wat enigszins zingevend is, als er al niet een minimale ervaring van zin aan voorafgaat? Trouwens, zingeving kiezen we niet zoals we een bepaalde bril kiezen omdat hij mooi staat.
Zin houdt verband met een overtuiging. En wie overtuiging zegt, moet verwijzen naar de geschiedenis of het proces dat die overtuiging mee gevormd heeft.
Daarvan geeft u zelf een schitterend voorbeeld. Uw keuze/overtuiging om het christen-zijn vaarwel te zeggen, is mede het resultaat van wat u allemaal aan georganiseerd geloof hebt gezien. (Tussen haakjes: niet georganiseerd geloof lijkt mij soms veel boeiender, leuker en levendiger, kijk maar naar het evangelie en naar wat Jezus daar doet...)

Dit alles maar om te zeggen dat vooraleer ons leven een project wordt, d.w.z. iets waar we in investeren, reflexief mee omgaan, keuzes overwegen... er reeds leven, zin, genot en vaak ook onzin, ongemak, enz. aan voorafgaat. Ik kan dus niet geloven dat het leven inhoudsloos is, alleen al omdat het leven verlangd wordt om geleefd te worden.

Reageren op bovenstaand artikel kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.