Als 'gewone leek' zijn er toch enkele puntjes in uw reactie ("We slepen een verleden mee", J. Fleurbaey) waarin ik mij niet kan terugvinden.

U schrijft over de 'verworven' 'scheiding van kerk en staat', geen 'kerkelijke inmenging in het maatschappelijk gebeuren'.
Verderop over 'religie, dus ... iets privé'.

Maar die kerk, zijn wij dat niet zelf?
Als ik het iets meer 'micro' dan 'macro' bekijk, zou ik denken dat er net iets te weinig inbreng is van religie (wellicht is de term hier niet op zijn plaats) of van zichtbaar geloof in deze Westerse maatschappij.
Is het probleem niet dat velen snel even privé met religie bezig zijn (thuis, in een stil hoekje waar niemand het ziet of in de gesloten kerk tijdens de zondagsmis)? En daarbuiten?
Mijn geloof, Mijn god, Mijn religie,... klinkt/is dat niet erg egoïstisch?

Maar ons Geloof en onze God, zou ons ertoe kunnen aansporen om zichtbaar in de maatschappij aanwezig te zijn, niet zoals de getuigen van Jehova, maar gewoon door te stellen dat we er een bepaalde manier van leven op na houden: delen met zij die minder hebben, niet verspillen,... om er maar enkelen te noemen; u kan er zelf zeker nog vele bijvoegen.
Zoals u ook opmerkt: 'getuigenis van God's liefde'. Hij/zij die zich door God bemind weet en het voor zichzelf houdt, heeft die het begrepen? Licht onder de korenmaat...

Ik zie dus niet in waarom de kerk en nu dus ook de theologen als zondebok van alles moeten dienen (wellicht bedoelde u het zo niet). Volgens mij is de kerk een kerk van mensen. En als het kerkgezag naar mijn mening ontspoort, dan leg ik de 'geboden en verboden' gewoon heel 'privé' naast mij neer.

Maar als theologen ons (allemaal) kunnen oproepen om vandaag zichtbaar kerk te zijn, en/of om in publieke debatten toch nog de 'nevenweg' te tonen, dan graag.