Het wonder: herkenningspunt, keerpunt, breekpunt?

09/08/2002
Ludo Cools
[email protected]

Sinds de verlichting in zovele katholieke harten haar schaduwen werpt, wordt een wonder van boven tot onder weggelachen als magisch, hokuspokus, sinterklaasgeloof. Het wonder der verrijzenis valt dan weg, de verrijzenis wordt figuurlijk en symbolisch, voer voor vrijmetselaars. Zonder verrijzenis geen levend christendom meer, maar een humanistisch, mens-centraal-stellend geloof, de mens als maat voor het altaar, de mens op het altaar, dat kerken doet leeglopen.
Zonder wonder geen mystiek, geen diepgang meer, geen Goddelijke
aantrekkingskracht, alleen maar verloren lopen in celestijnse wouden en
atlantische steden. Zonder wonder, zonder verrijzenis geen zinvol sacrament meer, geen heilige daad meer die onze communicatie met God herstelt, en de mens keert zich af, met de bittere smaak van ontheiligd brood nog in de keel. 
Zonder communicatie ook geen gebed meer, maar een gevangen-zitten in deze ruimte-tijd-constructie, die nochtans geschapen is door God en waar Hij ons ook weer kan uithalen, Hij als enige.
En daar hebben slechts enkele generaties verlichte theologen voor gezorgd, verlicht door de schitterende duisternis van Satan, die vermits hij
onbestaand is verklaard door zijn volgelingen, ongehinderd kan genieten van de schade.
Bedankt hoor, voor lege kerken en belachelijke liturgie en bespottelijke
homilieën. Bedankt voor de verbanning naar de catacomben met gebedsgroepen. Geniet maar voort van de kerkelijke vetpotten - maar ook die geraken leeg. Heb dan tenminste de eerlijkheid een eigen kerk te stichten, maar ook dat ontbreekt sinds enkele generaties: eerlijkheid. Bedankt hoor.